چگونه صد میلیون زن در جهان ناپدید شدند
ساعت ٩:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٥/۱۳  

در هند، چین و آفریقا میلیون ها میلیون زن ناپدید شده اند. آنها گم نشده اند بلکه مرده اند. آنها قربانیان خشونت، تبعیض و غفلت دنیای امروز هستند. دانشگاه بریتیش کلمبیا سعی دارد آنها را پیدا کند، البته نه این زن ها را، بلکه تعداد و سن این قربانیان آن چیزی است که کارشناسان به دنبال آن هستند. یافته ها در این باره تصویر اسفباری از تبعیض جنسیتی در این دنیای توسعه یافته را نشان می دهد.


واژه «زنان ناپدید شده» در سال 1990 زمانی که یک اقتصاددان هندی با نام آمارتیا سن به آمار حیرت انگیزی دست یافت به وجود آمد. او با تحقیقاتی که در آسیا و آفریقا انجام داد به این نتیجه رسید که 100 میلیون زنی که باید زنده باشند، زنده نیستند و به خاطر دسترسی نابرابر به خدمات پزشکی، غذا و خدمات اجتماعی جان خود را از دست داده اند. در واقع به نظر می رسد این عوامل باعث شده میزان مرگ و میر زنان نسبت به مردان از میزان طبیعی بسیار بیشتر باشد. در این مناطق زنان می میرند چرا که زندگی شان بی ارزش قلمداد می شود.

در سراسر دنیا میزان تولد نوزادان پسر نسبت به نوزادان دختر بیشتر است، اما در جوامعی که زنان و مردان از خدمات برابری بهره می برند، زنان مقاومت بیشتری نسبت به بیماری ها نشان می دهند و در نتیجه عمر طولانی تری نسبت به مردان دارند. اما یافته های سن حاکی از آن است که نرخ مرگ زنان در بیشتر کشورهای آسیایی و شمال آفریقا بسیار بیشتر از مردان است. پس از تحقیقات سن، گروه های دیگری هم به صورت آکادمیک به مطالعه در این زمینه پرداختند و در سال 2005 سازمان ملل اعلام کرد در حدود 200 میلیون زن در جهان ناپدید شده اند.

دکتر سیوان اندرسون در دفترش در دانشگاه بریتیش کلمبیا با بررسی این مطالعات سعی دارد به دلایل مرگ این همه زن دست پیدا کند. او می گوید؛ «مساله تبعیض جنسیتی بسیار مهم است چرا که تعداد زنانی که باید زنده باشند اما نیستند بیش از حد تصور است.» این محقق 40 ساله اخیراً مطالعاتش را در این زمینه بر کشورهای چین، هند و کشورهای جنوبی صحرای آفریقا متمرکز کرده است. او در ادامه حرف هایش می گوید؛ «در گذشته یی نه چندان دور مردم تصور می کردند «زنان ناپدید شده» در ماه های اول زندگی و تا چهار سالگی می میرند، اما ما به این نتیجه رسیده ایم اکثر زنان در سنین بالاتر جان خود را از دست می دهند.» کشتن نوزادان دختر مدتی در هند و چین بسیار رایج بود اما حقیقت بسیار پیچیده تر از اینهاست.

خانم اندرسون با بررسی سن زنان ناپدید شده به این نتیجه رسیده که اکثر آنها پس از پشت سر گذاشتن دوران کودکی جان خود را از دست می دهند که این میزان در هند 66 درصد، در چین 55 درصد و در آفریقا 83 درصد است. در کشورهای آفریقایی دلیل اصلی مرگ و میر زنان ایدز است که سالانه باعث می شود 600 هزار زن بیش از مردان جان خود را از دست بدهند. اما در چین دلیل اصلی 141 هزار مرگ بیشتر زنان نسبت به مردان خودکشی آنها است. چین تنها کشوری است که در آن زنان بیشتر از مردان خودشان را می کشند. آنها معمولاً با آفت کش هایی که در مزارع استفاده می شود دست به خودکشی می زنند.

در هند فاکتوری که «مصدومیت و آسیب دیدگی» خوانده می شود باعث مرگ 86 هزار زن در مقایسه با مردان می شود. در سال 2000 تنها 86 هزار زن میان 15 تا 29 سال در اثر آسیب دیدگی جان خود را از دست دادند. خانم اندرسون که تحقیقات مفصلی در خصوص مرگ زنان در هند انجام داده، می گوید؛ در بسیاری از موارد مردها همسران خود را به آتش می کشند و اگر دادگاهی برای این قتل برگزار شود مدعی می شوند همسران شان در آشپزخانه در اثر بی احتیاطی آتش گرفته اند. مساله جهیزیه دختران در هند از دیگر عوامل موثر در مرگ و میر زنان است. بسیاری از خانواده ها اگر عروس هایشان جهیزیه خوبی نداشته باشند آنها را شکنجه بدنی می دهند. به اعتقاد خانم اندرسون اگر فرهنگ سازی درستی در زمینه جهیزیه دختران انجام نشود این مساله می تواند به یک بحران بدل شود. در هند جهیزیه یی که خانواده های داماد برای عروسی طلب می کنند در اکثر موارد شش برابر درآمد سالانه یک خانواده است.

این در حالی است که در این مناطق خدمات بهداشتی ابتدا به مردان ارائه می شود و بسیاری از زنان به خاطر عدم توجه به بیماری هایشان جان خود را از دست می دهند. مساله تبعیض جنسیتی همیشه همراه با مسائل بیولوژیکی، اجتماعی، محیطی، رفتاری و اقتصادی بوده است، بنابراین مقابله با این مساله بدون در نظر گرفتن فاکتورهای ذکر شده امکان پذیر نخواهد بود


کلمات کلیدی: زن ،هندوستان