پروین اعتصامی

ای دل عبث مخور غم دنیا را...

ای دل عبث مخور غم دنیارا                    فکرت مکن نیامده فردارا

کنج قفس چو نیکبیندیشی         چون گلشن است مرغ شکیبارا

بشکاف خاک را و ببینآنگه                   بی مهری زمانه‌ی رسوارا

این دشت، خوابگاهشهیدانست           فرصت شمار وقت تماشارا

از عمر رفته نیز شماریکن             مشمار جدی و عقرب و جوزارا

دور است کاروان سحرزینجا              شمعی بباید این شب یلدارا

در پرده صد هزار سیهکاریست               این تند سیر گنبد خضرارا

پیوند او مجوی که گم کرداست              نوشیروان و هرمز و دارارا

این جویبار خرد کهمی‌بینی               از جای کنده صخره‌ی صمارا

آرامشی ببخش توانی گر                      این دردمند خاطر شیدارا

افسون فسای افعی شهوترا               افسار بند مرکب سودارا

پیوند بایدت زدن ایعارف                   در باغ دهر حنظل و خرمارا

زاتش بغیر آب فروننشاند                 سوز و گداز و تندی و گرمارا

پنهان هرگز می‌نتوانکردن                 از چشم عقل قصه‌ی پیدارا

دیدار تیره‌روزینابینا                        عبرت بس است مردم بینارا

ای دوست، تا که دسترسیداری             حاجت بر آر اهل تمنارا 

زیراک جستن دلمسکینان             شایان سعادتی است توانارا

از بس بخفتی، این تنآلوده                       آلود این روان مصفارا

از رفعت از چه با تو سخنگویند        نشناختی تو پستی و بالارا

مریم بسی بنام بودلکن   

رتبت یکی است مریم عذرا را

/ 0 نظر / 4 بازدید